ഭ്രൂണഹത്യ






മുറിച്ചു മാറ്റിയ ഭ്രൂണങ്ങള്‍

തിങ്ങിയ ബക്കറ്റില്‍-

നിന്നൊരു പിന്‍ വിളി

കൊണ്ടുപോകുക ഞങ്ങളെ

ഇടിഞ്ഞു തൂങ്ങാത്തമാറിനും

ചുളിവുവീഴാത്തവയറിനും

ഒപ്പം ചര്മ്മസ്വന്ദര്യത്തിന്

ലേപനമായെങ്കിലും അമ്മേ

നിന്റെ ചൂടുനുകരട്ടെ ഞങ്ങള്‍



ഇതു രോദനം.

സല്പ്പേരിന്,കാമാന്ധതക്ക്,

കളങ്കമെന്ന ഓമനപ്പേരില്‍

നിഷ്ട്ട്ടൂരം നുറുക്കിമാറ്റുന്ന

ജീവന്റെ ആദ്യരോദനം.



ബലിത്തറയിലേക്കെന്നറിഞ്ഞിട്ടും

സ്വീകരിക്കപെടുന്ന, സ്രവിക്കപെടുന്ന-

സുഖത്തിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍

കൊലയാളികളാകുന്ന നിങ്ങള്‍-

ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ജന്തുക്കളോ?

വിവേകിയായ മനുഷ്യനോ???

ഭൂമിയോട് വിട...!

ഭൂമിയോട്, ഊടാടി നടന്ന്

പ്രഞ്ജയറ്റ അഹം

ആറടി മണ്ണും,

സ്വപ്നങ്ങളെ മൂടാനൊരു

ശവകച്ചയും

അലയാനൊരു ആകാശവും

ചോദിച്ചു.

ഭൂമി വേണ്ടെന്നും ആകാശം

മതിയെന്നും നിലവിളിച്ച,

സ്വര്‍ഗ്ഗ നകരങ്ങളില്‍

സ്വര്‍ഗ്ഗം ചികഞ്ഞ, നീയോ

പട്ടടയില്‍ പത്തി താഴ്ത്തി

കിടപ്പിതെന്നു ഭൂമി.

കൊളുത്താനൊരു കനലും,

ചാരം ഒഴുക്കാനൊരു

പുഴയും,

വിരുന്നിനൊരു പത്താമുദയവും

തന്ന ഭൂമിയോട്  വിട...!

മണിയറ




മാന്യമായ കൂട്ടികൊടുപ്പിന്റെ

ഭാരമിറക്കിയ കാരണവര്‍

പന്തലില്‍ സദ്യ നന്നെന്നൊരു കൂട്ടര്‍

കുറ്റവും കുറവുമായി ചിലരങ്ങനെ

എത്ര പൊന്തിച്ചിട്ടും കനം വെയ്ക്കാത്ത

പണ്ടത്തില്‍ പിടിമുറുക്കുന്ന അമ്മായി

പട്ടും പൂവും പൊന്നും താങ്ങി

നിവര്‍ന്ന്നില്‍ക്കാന്‍ ത്രാണിയില്ലെങ്കിലും

സോങ്ങ് സീനില്‍ തകര്‍ത്ത-

ഭിനയിക്കുന്ന പുതുപ്പെണ്ണ്

തീരുമാനിച്ചുറച്ചപോലെ തന്നെ

എല്ലാം ശുഭം !

മണിയറ വാതില്‍ കടക്കും മുന്‍മ്പ്

അമ്മാവന്‍ -അവന്‍ ലേശം കഴിക്കും

കഴിച്ചാല്‍ ഒരേ ബഹളമാ..

ഇനിയെല്ലാം നിന്റെ കൈയ്യിലാ

നീ വിചാരിച്ചാല്‍...

നോക്കീം കണ്ടും നിന്നോട്ടോ..

ഉടപ്പിറന്നോളുടെ തലതിരിഞ്ഞസന്തതിക്കു

കുടുംബമുണ്ടാക്കിയ പെടാപാടിന്റെ

കദപറഞ്ഞ് കാരണവരും പിന്‍വാങ്ങി

മനസ്സില്‍ ആനയെ ചട്ടം പടിപ്പിക്കുന്ന

പാപ്പാന്റെ ചിത്രം, കയ്യിലൊരുതോട്ടിയുമായി

ക്ഷമിക്കണം കയ്യിലൊരു ഗ്ലാസ്സ് പാലുമായി

മണവാട്ടി മണിയറ വാതില്‍ കടന്നു.

എനിക്കു പറയാനുള്ളത്

തെറിപ്പിക്കപെടുന്ന ബീജത്തില്‍ നിന്നും

സ്രഷ്ടി കര്‍മ്മം നടത്തുന്നവനെ

നിന്റെ ബലഹീനത സ്ത്രീയെ

പുറം തിരിപ്പിക്കുന്നതറിയാത്തതെന്ത് നീ?



കാഴ്ചയുടെ ഇട്ടാവട്ടത്തില്‍

കണിതിരയുന്ന കഴുകകണ്ണാല്‍

നാഴിക മുഴുവനും

തിരിച്ചറിയാത്തവണ്ണം സ്ത്രീ നിനക്കന്യയോ?



പത്താനക്കു തുല്യം കരുത്ത്

സിംഹാസനമോ അജയ്യം

ജയിച്ച പടയോട്ടങ്ങളില്‍ ദാസികള്‍ ഞങ്ങള്‍

എങ്കിലും ചോദിച്ചുപോകുന്നു



ആരുടെയൊക്കെയോ അമ്മയോ

അനിയത്തിയോ ഭാര്യയോ ഞങ്ങള്‍

ഞങ്ങളുടെ നിതംബത്തില്‍മുട്ടിനില്‍ക്കലോ

ഇടുപ്പില്‍ വിരലമര്‍ത്തലോ നിന്നിലെ രതി?

നിന്റെ യുദ്ധം ആണിന്റെ നേര്‍ക്കുനേരും

ഞങ്ങളോട് വീണുകിട്ടുന്ന ഇത്തിരിമറവിലും ആണോ?



മുന്നില്‍ വരുന്ന ഞങ്ങളെ

തുറിച്ചനോട്ടം കൊണ്ടോ

വിരലമര്‍ത്തല്‍കൊണ്ടോ നിങ്ങള്‍

മുഖത്ത് തുപ്പലേല്‍ക്കാതിരിക്കുക



ഞങ്ങളില്‍ വെറുപ്പിന്റെ വിഷം

നിറക്കുന്ന നിന്റെ ബലഹീനത

എന്റെ ഇണയോടുള്ള അമര്‍ഷവും

സമൂഹത്തോടുള്ളവെറുപ്പുമാക്കി മാറുന്നതറിയുക

ജാതികള്‍ക്കിടയില്‍ സ്ത്രീയും പുരുഷനും

രണ്ടു വര്‍ഗ്ഗം മാത്രം നിലനില്‍ക്കേ

പരസ്പരം മതില്‍കെട്ടുയര്‍ത്താതിരിക്കാം



നൈമിഷിക ചിന്തകള്‍ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത

നിന്റെ ചുമലിലോ ഞങ്ങള്‍ക്കാശ്രയം?

ഞാന്‍ അബല ,ഒറ്റബുദ്ധി,എങ്കിലും

നാല്‍ക്കവല്‍കളില്‍ , യാത്രകളില്‍

നിന്റെ സഹവര്‍ത്തിത്വം

എനിക്കപമാനമാവാതിരിക്കട്ടെ!

മഴ തോര്‍ന്ന സന്ധ്യയില്‍

കഴുത്തിലെ മറുകില്‍

നീ ഏല്‍പ്പിച്ച മുറിവ്

പ്രണയമായിരുന്നോ???
 

നിന്നെ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ലാ
നീ പോയ വഴികളില്‍ എന്നെ തിരയുകയാണു ഞാന്‍....! പ്രണയത്തിന്റെ അപാര നീലിമയില്‍ എന്നേ മരിച്ചവള്‍ ഞാന്‍...ഇനിയും ഈ ജഡവും പേറി എത്ര നാള്‍??
എന്റെ പ്രണയം എന്നില്‍ തന്നെ മരിക്കുന്നു...
മഴയോടോ മണ്ണിനോടോ ഇഷ്ടംകൂടി വീണ്ടും തളിര്‍ത്തേക്കാം.......
എന്നെ പാതി വഴിക്ക് വിട്ട സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാ‍ാം
വീണ്ടും തിരക്കി വന്നേക്കം.....

ഇടവപ്പാതിയില്‍ കൈവെള്ളയില്‍ തന്ന ചുംബനം മടക്കിവാങ്ങാന്‍ വരുന്നവനെ നിന്നെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കു കവിത വരുന്നു.

 എന്നെ കാണാന്‍ ഞാന്‍ നിന്നിലേക്കുറ്റു നോക്കുന്നു...നിന്റെ മിടിക്കുന്ന ഹ്രദയം എന്റെ വാക്കുകള്‍ ആകുന്നു ....നിന്റെ വിരലുകള്‍ എന്റെ വരകള്‍ക്ക് ജീവനേകുന്നു....നിന്റെ പാദങ്ങള്‍ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്ന താഴ്വാരങ്ങളിലേക്കു നീളുന്നു... ഞാനെന്താണോ നീ അതു തന്നെയാണ്.....ഞാന്‍പറയാതെ നീയറിയുന്നു എന്റെ പ്രണയം...!




ആകാശനീലിമയില്‍ ഞാന്‍ വിതറിയ ചിന്തകള്‍ എന്നിലേക്കു തന്നെ പെയ്തിറങ്ങിയ നിമിഷം , ഒന്നും ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയും കാത്തുവെക്കാതെ പടിയിറങ്ങിപോയ നിമിഷങ്ങള്‍, രാത്രി സ്വപ്ങ്ങള്‍ക്ക് കൂട്ടിരിക്കാതെ നിലാവിലൂടെ ഇറങ്ങി നടക്കന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച നിമിഷം,ഓര്‍ത്തെടുക്കാനും ഓര്‍മ്മയില്‍ സൂക്ഷിക്കാനും നിമിഷങ്ങളുടെ സാങ്കല്പികത മാത്രം.........ഇന്ന് ഈ രാത്രി എന്റെ ചിന്തകള്‍ തെറ്റായിരുന്നെന്ന് എനിക്കാരോടെങ്കിലും പറയണം . സമോന്നതപദവി മോഹിച്ച ചിന്തകളെ പടിയറക്കി നിലാവിന്റെ കുളിരുപുതച്ച് ഞാനിരിക്കും ..നിന്നോടൊപ്പം.... ഉറങ്ങാതെ ....അവിടെ എന്റെ നിശബ്ദതയില്‍ നീ കവിതകള്‍ മെനയും ,എന്റെ മ്വനം നിന്നെ കാണുകയാവും... നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ തരുന്ന പ്രണയം ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ വെറുമൊരു പെണ്ണാണ്..നിമിഷങ്ങളെ പ്രണയം കൊണ്ടളക്കുന്നവള്‍......


എനിക്കു മതിയായില്ല...പ്രണയിച്ച്,, എന്നെ നീ തനിച്ചാക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ ഒന്ന് പ്രണയിക്കപ്പെടാന്‍ കൊതിയോടെ നീ നടന്ന കാല്‍പാടുകള്‍ തിരഞ്ഞു പോകുന്നു............ നിലാവടര്‍ന്നു വീണെന്റെ രാവു പകലായതു

നീ കാരണമാണ്




നിശബ്ദമായി കരയാന്‍ വിടാതെ നീയെന്തിനു വന്നു?കാത്തിരിപ്പിന്റെ നീണ്ട വഴികള്‍ എനിക്കു മുന്നില്‍ തുറന്ന് തന്ന് എന്റെ പ്രണയവുംകൊണ്ട് നീ പോയതല്ലേ........




നിന്റെ പ്രണയം ഞാന്‍ എഴുതിമായ്ച്ചനിമിഷം...നീ എന്നെശപിച്ചെങ്കില്‍...എന്നില്‍ നീ ചേര്‍ത്തുവെച്ച വാക്കുകളെല്ലാം എന്റെ രാത്രികള്‍ക്ക് കളങ്കമായി തീര്‍ന്നിരുന്നെങ്കില്‍...എന്നിലുറപൊട്ടിയ ഓരോനെടുവീര്‍പ്പും എന്നിലേക്കൊരു വിഷമായിറ്റുവീണെങ്കില്‍......എനിക്കു നീ മരണം വിധിച്ചെങ്കില്‍....ഞാന്‍ നിന്നെ വീണ്ടും പ്രണയിച്ചേനെ....കാരണം നിന്റെ പ്രണയം ഓരോനിമിഷവും കഴുത്തറ്റം വന്നെന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു .........നിന്റെ പ്രണയത്തിനു പകരം ഞാനെന്തു നല്‍കും?.

അവ്യക്തമായ കാല്പാടുകള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച് പ്രണയം കടന്നുപോകുന്നു. കാലം മായ്ക്കാത്ത അത്തരമൊരു കാല്‍പ്പാട് പിന്തുടര്‍ന്ന് ഞാനെത്തുമ്പോള്‍ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് നിന്നെയായിരിക്കും ...ഭൂമി കറങ്ങട്ടെ എന്നെ നിന്നടുക്കല്‍ എത്തിക്കും വരെ ........

മരണം

വിളിച്ചുവേര്‍പെടുത്തി

കൊണ്ടുപോയതാരാണ്?



ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുത്തരം

നീയെന്ന ഇന്നലെകളാണ്.

ഇന്ന് നീ ഇല്ല.

നീ പകുത്തെടുത്ത

നാഴികകളെല്ലാം ശൂന്യം.

തിരിയുന്ന സൂചിയുടെ

സ്പ്ന്ദനം മാത്രം

സ്നേഹിച്ചു തീര്‍ന്നില്ലാ..

ഒരുപിടിപൂക്കളുതിര്‍ത്തത്

തീര്‍ക്കാനോ?

ബന്ധങ്ങളറ്റ് വെള്ളപുതച്ച്

നീ ഉറങ്ങുംമ്പോള്‍

നീ ഉണരാത്ത പുലരിയിലേക്കേകയായ്

ഞാനെന്ന ജീവശ്ശവം!

വന്ധ്യത

എന്റെ പുസ്തകത്താളിലെ

അവസാന മയില്‍പ്പീലിതുണ്ടും

സ്വന്തമാക്കിയവനേ



നട്ട് നനച്ച് വളമിട്ട്

പൂക്കള്‍ക്ക് കാത്തിരുന്നവനേ



എന്റെ പൂക്കാത്ത കൊമ്പുകള്‍

വെട്ടിമാറ്റി, തായ്‌വേരറുത്ത്



കായ്ക്കാത്ത കൊമ്പുകളുടെ

തണലില്‍ സംസ്കരിക്കുംമുന്നേ



എന്നിലെ നിന്നെ നീ തിരിച്ചെടുക്കൂ...

ഈ നഗരം

എന്നെ കാണാന് കണ്ണില്ലാത്ത-

ആത്മാവില്‍ വലനെയ്ത

അസഹിഷ്ണമായ ബിംബങ്ങള്‍

മൂളിനടക്കുന്ന നഗരം



മാന്യത നടിച്ചുറങ്ങുന്ന പകലും

ഇരതേടി ഉണരുന്ന രാവും

സൂര്യനസ്തമിക്കാന്‍ അനുവാദ-

മില്ലാത്ത ഗല്ലികളും.



ഇവിടെ ഞാന് സ്വപ്ങ്ങളുടെ

തേരോട്ടം കണ്ടു.

പുതുപെണ്ണിന്റെ കണ്ണീരണിഞ്ഞ

വരികളുറക്കെ വായിച്ച്

നെടുവീര്‍പ്പിടുന്ന ക്യാമ്പുകള്‍കണ്ടു.



ആര്‍ദ്രതവറ്റിയ കണ്ണുകളില്‍

വില്‍പ്പനാതന്ത്രങ്ങളുമായി

പാതിമറഞ്ഞ നഗ്നത.

വിപ്ലവം തോല്‍പ്പിച്ചു കളഞ്ഞ

റഷ്യന്സുന്ദരികളുടെ റൂഷിന്റെവശ്യതയില്‍

കമ്മ്യുണിസത്തിന് വിലാപം.

അബ്ര കടക്കുമ്പോള്‍ തുഴവീഴാത്ത

ഓളങ്ങളുടെ നെഗളിപ്പില്‍

അറബിപൊന്ന് പൂക്കുന്ന കോണ്‍ക്രീറ്റ്കാടുകള്‍

ഇടയലേഖനം വീഞ്ഞില്‍മുക്കി

കഴിക്കുന്ന വിശ്വാസിയേയും

നിന്റെ വിശ്വാസം നിന്നെ പിഴപ്പിക്കും

എന്നുറക്കെ കരയുന്ന ക്രൂശിതനേയും

ഞാനിവിടെ കണ്ടു.

അതിര്‍ത്തിക്കിരുവശവും തോക്കുകള്‍

ഉന്നംതീര്‍ക്കുമ്പോള്‍

തര്‍ക്കമില്ലാത്ത ഭൂമിയില്‍

ഭാരതീയന്റെ മനസ്സിലേക്ക്

നൂല്‍പ്പാലമിട്ടിറങ്ങിചെല്ലുന്ന പാക്കിസ്താനി...



കാല്‍പ്പനികത നീന്താന് ഉരുപണിയുന്ന-

അറബിക്ക് സലാം മടക്കുന്ന

ഹിന്ദുവും ക്രിസ്ത്യനും,

മടങ്ങാം നേരിന്റെ നേര്‍ക്കാഴ്ചയില്‍നിന്നും

അഞ്ജം സുന്ദരം നഗരം

കാണാന് കണ്ണില്ലാത്തവര്‍ക്ക്!

വിട..........

പടിയിറങ്ങി പ്പോന്നവളുടെ

അവസാന വാക്ക്

നിന്റെ മുന്നില് നീറിയ

ജന്മം കണക്കെ

നീ കീറികളഞ്ഞ തുണ്ടിലെ

അവസാന് വാക്ക്

വിട........

നീ നീട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക്

എഴുതി മായ്ച്ച തീരങ്ങള്ക്ക്

പ്രാരബ്ദങ്ങളുടെ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച

അറ്റത്ത് നീ കെട്ടിയ കടുംകെട്ടിന്

വിട........

പിഴച്ചവര്‍

കൂട്ടികൊടുത്തു നീ നേടിയ

പകലിനും

കൂട്ടുപ്രതിയായ ഈ

രാവിനും

മധ്യേ കൂട്ടിരിക്കുന്നു ഞാന്‍



ചൂണ്ടുപലകയില്ലാത്ത

നാല്‍കവലകളില്‍

സായാഹ്ന സൂര്യനെ

പൂചൂടിച്ചെത്തിയ

നിങ്ങളോ ഞങ്ങള്‍ക്കു

പേരിട്ടതു?

കാമവും പ്രണയവും

ഇണചേര്‍ന്ന വഴികളില്‍

പടിയടച്ചവ്യഭിചാരിയെ

തേടിയെത്തിയതാരാണ്?

പാവാടചരടില്‍ കോര്‍ത്ത

സ്താനമാനങ്ങളിലല്‍

വിറ്റഴിയാത്ത സദാചാരത്തെ

മറന്നതരാണ്?

പിഴച്ചതോ പഴിക്കതെ-

മൂന്നാലു വയര്‍ പിഴച്ചു-

പോകുന്നതോ മുഖ്യം?

വിളിക്ക ഞങ്ങളെ പിഴകളെന്നുറക്കെ-

വിളക്കണയും നേരം വരെ....

ജീവാശാസ്ത്രം

ജീവശാസ്ത്രം എന്നാല്‍-

ബയോളജി ലാബില്‍-

ഒട്ടൊരു നാണത്തോടെ

ടീച്ചര് വിശദീകരിക്കുന്ന-

തിയറികളായിരുന്നെനിക്ക്.



പതിനെട്ടു തികഞ്ഞാല്‍

വോട്ടവകാശം എന്നപോലെ-

പലതിനും യോഗ്യത വയസ്സാണെന്നു-

പറയുന്നവര്‍ വിഡ്ഢികള്‍

ആളൊഴിഞ്ഞ ക്ലാസ് മുറികള്‍

സംസാരിക്കുമായിരുന്നെങ്കില്‍-

ഈ ബയോളജിയിലെ കെമിസ്ട്രി

ടീച്ചര് പഠി ക്കു മായിരുന്നു .



എന്നാലും കണക്കിനു വിഡ്ഡിയായ ഞാന്‍

ഇരുപത്തൊന്നാം വയസ്സില്‍

കണക്കുകൂട്ടലെല്ലാം തെറ്റിച്ച്

നാട്ടുകാരെകൊണ്ടു പറയിപ്പിച്ചു

തകര്‍ന്ന പ്രണയത്തിന്റെ -

ഓര്മ്മകള് പെറുക്കി കവിതയാക്കാന്‍

കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും

മലയാളം ടീച്ചറിന്റെ -

ലീവു പോലെയതു നീണ്ടുപോയി.



പ്രേമിച്ച പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം

ഒരേ ടൈപ്പായതുകൊണ്ടോ എന്തോ-

മനോഹരന്‍ മാഷ് ടൈപ്പിംഗ് സെന്റര്‍

കമ്പ്യുട്ടര്‍ സെന്റ്ററാക്കി മാറ്റിയത്.

വൈദ്യുതചാലകങ്ങളില്

പ്രണയം എന്തുകൊണ്ടോ

എളുപ്പത്തില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നു

അത് ചാറ്റിംങും എസ് എം എസും ആയി

എന്നെ കീഴ്പെടുത്തും മുമ്പേ

ജാതക വശാല്‍ ജോത്സ്യന്‍

മുഹൂര്‍ത്തം കുറിച്ചു.

എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടോ ഏന്തോ

ആദ്യ രാത്രി ശരീരശാസ്ത്രത്തിന്റെ

ജോഗ്രഫിയെക്കാള്‍ ഇഷ്ട്ടന്‍

എന്റെ ഹിസ്റ്ററി തപ്പി നേരം കളഞ്ഞു .



മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പണ്ടു-

ബയോളജി നോട്ടുബുക്കില്‍

വരച്ച ഗര്ഭസ്ഥ ശിശുവിന്റ്റെ

ചിത്രം വീണ്ടും കാണുന്നപോലെ

സ്കാനിംഗ് റിപ്പോട്ടിലേക്കു

നോക്കി ഞാനിരുന്നു.



കുട്ടി ആണോ പെണ്ണോ?

ഇനി ഡി എന്‍ എ ടെസ്റ്റു നടത്തി

പിത്രുത്വം തെളിയിക്കണോ

വക്കീലാപ്പീസു നിരങ്ങി

ജീവനാംശം വാങ്ങണോ?



എന്തായാലും പുറത്തിറങ്ങാന്‍

പഴയ കല്യാണ സാരിയേക്കാള്‍

ചുരിദാറാണു ഭേദം.

ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി നേരെ നടന്നതു

മനോഹരന് മാഷിന്റ്റെ കംപ്യുട്ടര്‍ സെന്ററിലേക്ക്

മാഷ് പണ്ടു പടിപ്പിച്ച പോലെ

വിരലുകള്‍ കീ ബോര്ഡില്‍ പരതി

www.keralamatrimornial.com

വിശദീകരണം ഇങ്ങനെ-

തന്റ്റെതല്ലാത്ത കാരണ ത്താല്‍

വിവാഹബന്ധം വേര്‍പെടുത്തിയ

സുന്ദരിയായ യുവതി വരനെ തേടുന്നു.

ജീവശാസ്ത്രം വീണ്ടും തോറ്റു

പ്രണയം ബാക്കിയാക്കിയത്

ഒരേ ചില്ലയില്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം

ചേക്കേറിയവര്‍ നമ്മള്‍.

നീ കുറുകി ചേര്‍ന്നിരുന്ന ചില്ലയില്‍

നനഞ്ഞ തൂവലിന്‍ കുളിരും ഇളം ചൂടും.



നിനെറ്റെ തൂവല്‍ ഇഴഞ്ഞൊരീ

നേര്‍ത്ത തലങ്ങളില്‍

നിന്റെ തേന്മൊഴി വീണുചിതറി-

യരെന്‍ കാതില്‍-

നീ കടം കൊണ്ടെരെന്‍ ചുണ്ടിലെ

പാടലവര്‍ണ്ണ്ത്തില്‍-

നീ പൊഴിച്ച തൂവല്‍ കൊണ്ടു

മുറിഞ്ഞൊരെന്‍ കരളില്‍-

നീ അമ്രുതായൂട്ടിയ നിന്റെ-

പ്രണയത്തിന്‍ തീയില്‍

വെന്തുരുകിയവള്‍ ഞാന്‍.



ചോദിച്ചില്ലൊന്നും നിന്നോടുഞാന്‍

പണയമായ്,

സ്വീകരിക്ക എന്നെ നിന്‍ നെഞ്ചിലെ

കൂട്ടിനുള്ളില്‍ കുടിയിരുത്തുക



രാവിന്റെ ഇരുണ്ട യാമങ്ങള്‍ താണ്ടി

കൊണ്ടുപോകെന്നെ നീയൊരു

സ്വപ്നത്തിന്‍ നെറുകയിലേക്ക്

ഇന്ദ്രധനുസ്സും കിരീടവും

ഇടം കയ്യിലെന്‍ കരങ്ങളും-

പേറി യാത്രയാവുക

നീ നിന്‍ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക്.



പുലരാനിനി നാഴികയേറെയില്ല

എന്നിട്ടും തിരശ്ശീല വീണില്ലീയരങ്ങിനു



ഫണം വിടര്‍ത്തിയാടുന്ന കാമനയില്‍

കണ്ണുപൊത്തിയ നിലാവും

ചന്ദനം പൂശാനെത്തിയ കാറ്റും

സാക്ഷിയിയി

വരും ജന്മവും പിരിയില്ലെന്ന

മന്ത്രം ഉരുക്ക്ഴിച്ചവര്‍.



നേര്‍ത്തൊരാലസ്യത്തിന്‍ പുതപ്പിനുള്ളില്‍

കണ്ണൊന്നടച്ചു കുറുകി ച്ചേര്‍ന്നൊരുമിച്ചു

മയങ്ങിയതാണു ഞാന്‍-



കണ്ടില്ല പുലര്‍ച്ചെ കണിയാകണമെന്നു-

കരുതിയിട്ടും നിന്നെ ഞാന്‍

പ്രണയം പൂക്കുന്ന ആകാശവീദിയില്‍

നിന്റെ ചിറകടി നാദവും കേട്ടില്ല ഞാന്‍



...നീ പൊഴിച്ച തൂവല്‍ പെറുക്കി യൊരു

സ്വപ്ന ക്കൂടിനു കാവലിരിപ്പുഞാന്‍

ഉഷ്ണ വീഥിയില്‍ വെന്തു ഉരുകുമ്പോള്‍

തുണയ്ക്കൊരു കാറ്റുപോലുമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും

എങ്ങു പോയെന്നെ തനിച്ചാക്കി നീ......?????

പുതു വേദം

കാത്തിരിപ്പാണ്

സുഖം..........!

കാലം കഴിഞുപോയ്

പാവം കാത്തിരുന്നത്രെ മരിച്ചതും.



ഇന്ന്.

കാത്തിരിക്കണ്ടാരെയും-

അവളേപ്പോലെ...

കാത്തിരിപ്പിനന്ത്യം

ഒരുപമ മാത്രമത്രെ.



നാളെ......?

എന്നൊന്നില്ല

പുതിയ വേദങ്ങള്‍

തിന്നാന്‍ പുതിയ പുഴുക്കള്‍

കുമ്പസാരം

തിരശ്ശീലക്കു മുന്നില്‍

ഞാനാടി തിമിര്‍ത്തൊരീ

വേഷമഴിച്ചൊന്നു കുമ്പസാരിക്കണം



ഞാനൊഴിവായി നടന്നതെന്നു നീ

നിനച്ച പാപപങ്കിലപങ്കൊന്നു -

നിനക്കു മുന്നില്‍ തുറന്നു കാട്ടണം



എന്നീലവശേഷിച്ച കറയും

നിന്റെ പാതിവ്രത്യത്തില്‍-

മുക്കിയുണക്കണം .



ദിക്കു പൊട്ടുമാറുച്ചത്തില്‍-

വീണ ചിതറിയ കണ്ണീര്‍ കണങ്ങളെ

കോര്‍ത്തിണക്കി മാലയായ്

ചൂടിച്ചവന്‍ ഞാന്‍.



നെഞ്ചത്തൊട്ടിയ പാല്‍ ചുണ്ട

ടര്‍ത്തി- സിരകളില്‍ തിളക്കും

കാമം ഒഴുക്കി കളഞ്ഞ

വരേറെയുണ്ടെന്‍ നിഖണ്ടുവില്‍

,

നികുംബിലക്കുള്ളിലെ മങ്ങിയ വെട്ടത്തില്‍

എല്ലാ മുഖങ്ങളും ഒന്നുപോലെ

പിന്നെയും ചിലര്‍

ജാരവേല ചാര്‍ത്തിതന്നവര്‍.



ഭര്‍ത്താവു വരുന്നില്ല

വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ പോലും

പാവം സതീര്‍ത്യരെങ്കിലും

കണ്ണടക്കാന്‍ കഴിഞില്ല അവര്‍ക്കു മുന്നിലും.



ചായയോ കാപ്പിയൊ മാറിമാറി

ചോദിച്ചവര്‍ ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിച്ചതും

വിരല്‍തുമ്പമര്‍ത്തി സല്‍ക്കരിച്ചതും

നിനക്കു മുന്നിലെങ്കിലും നീ അറിഞ്ഞില്ല





തനിച്ചായ രത്രികളില്‍

കൂടെ കൂടെ വിളിച്ചെന്നില്‍

സ്നേഹം ചൊരിഞ്ഞവള്‍ നീ

അന്നു ഞാന്‍ തനിച്ചായിരുന്നില്ലെന്നു

പറഞ്ഞാല്‍ സഹിക്കുമോ നീ?





എത്ര വട്ടം ശപദം എടുത്തു ഞാന്‍

അത്ര തന്നെ പാപം ചെയ്തുപോയ്

അല്ലെങ്കിലും പാപമേത് പുണ്യമേത്

പതിവ്രതക്ക് പുല്ലിംഗം ഉണ്ടോ?



ഈരാത്രിയും എന്റെ കുമ്പസാരം

നിന്നെ ഉണര്‍ത്താതിരിക്കട്ടെ

ഇന്നത്തെ ഭാരം ഇറക്കിയെന്നാശ്വസത്തൊടെ

കഴിച്ച പെഗ്ഗിന്റെ കെട്ടാറും മുന്നേ

പോയി വരട്ടെ ഞാന്‍

പ്രണയലേഖനം

നിന്നെ-

പ്രണയിക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവില്ല.

ഞാന്‍ നിന്നിലും നീ എന്നിലും

ജീവിക്കുമ്പോള്‍.



സത്യം-

കൊഴിഞ്ഞപൂവുകളെ അല്ല

വിരിയാറായ മൊട്ടുകളെ

അത്രെ കാറ്റു താരാട്ടുന്നത്

നീഎനിക്കെന്നും പൂമൊട്ടുതന്നെ.



എന്റെ മൌനം-

നിന്റെ നെഞ്ചിലെ ഇളം ചൂടേറ്റ്

നിന്നോട് മൊഴിഞ്ഞതെന്തെന്ന്

ഞാനും കേട്ടില്ല.



എന്റെ ഗന്ധം-

ഇലഞ്ഞിപൂക്കള്‍കിടയില്‍

നീ തേടുന്നതെന്നെയെന്നിരിക്കെ

നിനക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കായ്

ഞാനിതു കാത്തുവെക്കും.



വാക്കുകള്‍-

നെഞ്ചില്‍ നെരിപോടായ്

ഊര്‍ജം പകര്‍ന്നെന്നെ നിന്‍

പ്രണയിനി ആക്കുന്നു.



നിന്നില്‍-

മഴപോലെ പെയ്തിറങ്ങാന്‍

മഴവില്ലിന്‍ നിറം നല്‍കാന്‍

ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു

ഉടമ്പടികള്‍ക്കുള്ളിലെ സത്യം

പകല്‍ നീ എനിക്കന്യനാണ്നീയും

നിലാവും രാത്രിയില്‍ കാവല്‍ക്കാര്‍.

വാക്കുകള്‍ അന്യമായനിനക്കെന്നോട്-

അമര്‍ത്തി മൂളാനേ കഴിയൂ,

വരണ്ട മണ്ണില്‍ നീരിറ്റാതെകട്ട ഉടക്കാതെ ,

വിളവിറക്കി കാത്തിരുന്നവിഡ്ഡിയുടെ ഓര്‍മ്മ..

ഒരത്മാവെന്നു പറയുംബഴും

എന്റെ മനസു നിനക്കു വര്‍ജ്യം

നിശ്വാസങ്ങള്‍ ചൂടുപിടിക്കുംബോള്

‍ഞാന്‍നിനക്കും നീ എനിക്കും

സ്വന്തമെന്നു പറയുന്നതില്‍ എന്തര്‍ഥം?

എങ്കിലും നിന്റെ താലി എന്നില്‍ ഭദ്രം.

മുത്തശ്ശ്ന്‍

മുത്തശ്ശ്ന്‍ തനിച്ചാണ്
നനഞ്ഞ് തൂവാലമുക്കി
ചുട്ടുപൊള്ളിയ ദേഹം
ഇടക്കിടെ തുടക്കുംബോഴൊക്കെ
മകന്‍ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
ഉണങ്ങിയ പൂക്കളുറങ്ങുന്ന
ശ്മശാനത്തില്‍ മുത്തശ്ശ്ന്‍
തനിച്ചാണെന്ന്.

ഉണ്ണി ചോദിക്കുന്നു…
ഉണ്ണിക്കാല്‍ രണ്ടിലും
കൊട്ടംചുക്കാദി തേച്ചുഴിയനീ
പഴയചാരുകസാലയില്‍
മുത്തശ്ശ്ന്‍ എന്നുവരുംഅമ്മേന്ന്?

മരണത്തിന്‍ കരിമ്പടം നീക്കി
മുത്തശ്ശ്നൊരിക്കലും പുറത്തുവരി-
ല്ലുണ്ണിയെന്ന് തേങ്ങിയൊ ഞാന്‍
അച്ച്ച്ന്‍ ഇടക്കെപ്പഴോ എന്നില്‍
നിന്നും പടിയിറങ്ങിയിരുന്നു.

വെറ്റില ഇടിച്ചു കുഴിഞ്ഞ
കല്ലിനെപൂമുഖ്ത്തുനിന്നെടുത്ത്
കുളത്തിലെറിഞ്ഞും,
താങ്ങുവടിമച്ചിലൊളിപ്പിച്ചും
ഞാനച്ചനെ ഈ ഇരുണ്ട്മുറിയിലെ
പാഴ്വസ്തുവാക്കി.

പതുക്കെ ചുമക്കനും മ്വനം പുതക്കനും
ഞാനച്ചനെ പഡിപ്പിച്ചു.
കണ്ണിലെക്രിഷ്ണമണിയായി
വളര്‍ത്തിയൊടുവിലെന്‍
കണ്ണിലെ കരടായി മാറിയപ്പോഴെന്റച്ചന്റെ
കണ്ണുകള്‍ കര്ക്കിടമഴയായി
പെയ്തുതോര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാവാം

വാര്‍ധക്യം ചിലവകാത്ത
നാണയതുട്ടായി പഴയവീഞ്ഞപെട്ടിയില്‍
പൂപ്പലെടുത്തപ്പോള്‍ പ്ഴ്സിലെ
നോട്ടുകളുടെ മങ്ങല്‍ഞാനറിഞില്ല.

അച്ചന്‍ പടിയിറങ്ങിയത്
നെറുകിലേക്കൊരു സ്വപ്നം
നേര്‍ന്നുകൊണ്ടാണ്…
ഞാനും ഏട്ടനും നമ്മുടെമോനു-
മെന്ന മരീചിക നേര്‍ന്നുകൊണ്ട്.

മകന്‍ ചോദിച്ചുകോണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു…
പലവട്ടം വിളിച്ചിട്ടും ഉണരാത്ത
മുത്തശ്ശ്നെ ഓര്‍ത്തവന്‍ കരഞ്ഞുതളരുമ്പോള്‍
അച്ചനുറങ്ങിയ മണ്‍കൂന ഇടിഞ്ഞെന്റെ
സ്വപ്നത്തില്‍ വീഴുന്നു

ഉണ്ണീ അറിയാതെപോട്ടെ നീ
ജന്മം തന്നവര്‍ക്കുമുന്നില്‍
അന്ധയും ചെകിടയുമായി
നടിച്ചതിന്‍ നൊമ്പരം.

അധികനേരമായ് എന്നില്‍
മുളപൊട്ടിയമ്വനംഭേദിച്ചുകൊണ്ട്
മകന്‍ ചിണുങ്ങുന്നു.
അച്ചനോട് പറയമ്മേ
മുത്തശ്ശന് തനിച്ചാണെന്ന്

വരിക ... ഇവിടെ ഈ താഴ്വരയില്‍ പറന്നിറങ്ങുക....ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിങ്ങള്‍ എന്നെ മറന്നേക്കുക ...മിഴികള്‍ പൂട്ടി കാതോര്‍ക്കുക .....നിങ്ങളുടെ നിശ്വാസത്തിന്‍ മാറ്റൊലിയില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുക...കൊടുക്കുന്ന അതേ അളവില്‍ തിരുച്ചുതരാന്‍ ഈ താഴ്വാരത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ മാറ്റൊലി....